ข่าวร้ายอีกอย่างหนึ่งคือ ทีไอทีวีเปนทีวีสาธารณะไปซะงั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เซงมากๆเลยอ่า

 

เนตschoolnet อ่าไม่รู้เป็นราย เจ๊งมา 2-3วันละ

 

ต่อก้อม่ายติด

 

เลยต้องมาใช้ของ TOT 2 ชั่วโมงก้อเสือกตัดอีก

 

ไปดูตามเวบบอร์ดหลายๆเวบก้อมีคนออกมาบ่นหลายคนเหมือนกันนะ

 

กระทรวงศึกษามันตัดงบป่าววะ

 

พูดถึงกระทรวงศึกษาก้อเลยนึกถึงการเมืองขึ้นมา

 

ช่วงนี้ก้อยังร้อนระอุอยู่เนอะ ไม่มีทีท่าว่าจะเย็นตัวลงเลย

 

ไอ่พวกเครือข่ายเก่า กับมอบตุ๊เจ้า ก้อเตรียมคว่ำรัฐธรรมนูญเอาท่าเดียว

 

แย่จริงๆ แล้วเมื่อไรหาบ้านเมืองจาพัฒนาซักที

 

ตอนนี้แม่ง ทั้งจีนและเวียดนาม มีรถไฟความเร็ซสูงใช้ละ

 

ของไทยเหรอ อีกซักกี่ปีอ่าถึงจามี

 

หมดยุคทักษิณไปก้อม่ายเหนมีรายดีเลย

 

ที่จริงทักษิณก้อดีนะ ทำงานรวดเร็ว หัวการค้า

 

เสียอย่างเดียวคือโกงไปนิดนึง พึ่งรู้ว่ามันให้บริษัทเอกชน(ซึ่งก้อรวมถึงบริษัทมันด้วย)

 

สามารถนำเงินส่วนเสียสรรพากรมาเป็นส่วนลดในการเสียต่อรัฐ ดังนั้นรัฐวิสาหกิจแทบไม่มีเงินสำรองเลย

 

งบประมาณหายหลายร้อยล้าน

 

น่าคิดนะนี่

 

มอบตุ๊เจ้าก้อมไยอมเลิกรา อารายกานนักหนา

 

เป็นถึงพระไม่ไน่จามาเรียกร้องอารายขนาดน้านอะ มันก้ออยู่ในจิตใจของคนไทยทุกคนอยู่แล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้ทำไม

 

วันนี้เซงมาก ทั้งโกด เซง เบื่อ

 

แม่งโคตร.....

 

 

 

 

ก่อนจาเล่าเรื่องผีๆ

 

ขอเล่าเรื่องสเปซของตัวเองก่อนดีกว่า มะได้อัพสเปซมานาน รูปก้อไม่ได้เปลี่ยนแปลงอารายเลย

 

แต่ก้อมะอยากจาอัพโหลดรูปลงละ ขี้เกียจ เนตก้อช้าอีก

 

เซงๆๆๆๆ

 

วันนี้เลยมาลบรูปออกไปเยอะเหมือนกาน มะอยากโชว์หน้าตาตัวเองมาก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คืนนึงเราก็ไปอาบตามปกติ เพื่อนคนนึงก้อไปด้วย

เพื่อนคนนั้นอาบเสดก่อนเรา เลยออกมายืนรอเราหน้าห้องน้ำ ห้องน้ำหอพักก้อรู้อยู่นะว่ามันก่อขึ้นไม่สุด ข้างบนเปิดโล่ง

เราก้ออาบๆไป ในหัวก้อไม่ได้คิดเรื่องอะไรเลย ปกติถ้าคิดเรื่องผีขึ้นมาขนก้อจะลุกเลยใช่ปะยิ่งอาบน้ำคนเดียวในหอพัก

แต่นี่ไม่ได้คิดอะไรเลยจิงๆ อยู่ดีๆก้อมีลมเย็นมาปะทะที่ต้นคอเรา เรานี่ตัวแข็งเลยอ่า ซักพักกำแพงห้องที่มันเปิดโล่งอะ

หางจาเราก้อเหนเปนเงาดำๆใหญ่ๆ ตอนนั้นทำอารายมะถูกละ ตัดสินใจหันกลับไป มันเมหือนกับเงานั้นพุ่งออกไป แล้วก้อหายไปเลย

เราก้อรีบอาบน้ำแต่งตัวสุดชีวิต ออกห้องน้ำมาก้อถามเพื่อนว่าเมื่อกี้ใครเข้ามารึปล่าว

มทันก้อบอกว่าไม่มี เรานี่ขนลุกเลยไม่กล้าไปอาบอีกเลย

บอกก่อนว่านี่เปนห้องน้ำมุมบันไดชั้น 3 นะ อย่ฟากเดียวกับเลมอน กรีน

 

เรื่องที่สองนี่เจอตอนปิดเทอมจาขึ้นม.6ตอนค่ายเคมีเหมือนกาน

เจอที่หอชายหก เรื่องนี้เพื่อนเจอ

เรื่องมีอยู่ว่าเรากับเพื่อนอีก 3 คนไปนั่งคุยกันที่ห้องของเพื่อนคนนึง เราจำหมายเลขห้องไม่ได้อะ

แต่เป็นห้องชั้น 2 ฟากขวา (ถ้าเรามองจากด้านหน้าหอนะ) แล้วก็อยู่ด้านขวาของห้องน้ำ (หมายความว่าถ้าเราเดินขึ้นตึกไป

เราต้องเลี้ยวซ้ายตรงไปที่ห้องน้ำ แล้วก็เลี้ยวขวา) และเป็นห้องที่อยู่ฟากเดียวกับห้องน้ำและใกล้ๆห้องน้ำอีก(งงไปเลยอะดิ)

เอาเปน่วาเปนห้องนั้นละกัน

ตรงประตูห้องนั้นอะ ด้านในนะ จะมีรูปพระแก่ๆติดอยู่

เราเป็นคนทักคนแรกเลย ยังจำได้เลยว่าพูดประมาณว่า "แม่งรูปพระอะไรมาติดวะ" แล้วจากนั้นก้อคุยกันอีกสักพักก้อแยกย้ายไป

พอกลางคืนมาซักตี 2 เราจะนอนละเลยไปแปรงฟัน ยังเดินผ่านห้องนั้นอยู่เลยก้อไม่คิดอาราย

พอกลับมาถึงห้องก้อเจอเพื่อนคนนึงที่นอนห้องนั้นมานั่งในห้องเรา เหนเพื่อนตอนนั้นน่ากลัวมากเลย

มันตัวซีด ปากสั่น มันบอกเราว่าโดนผีอำ

เราก้อตกใจมาก มันเล่าให้ฟังว่า

ตอนที่มันนอนในห้องนั้น ช่วงที่เคลิ้มๆใกล้จะหลับก้อรู้สึกอึกอัด

พอจะขยับตัวก้อขยับไม่ได้

สายตาชำเลืองไปที่อกตัวเองก้อเหน เงาดำๆเหมือนมีคนเอาแขนมาวางพาดไว้

มันกลัวมาก ใจกล้าลองชำเลืองไปที่ข้างเตียงมันก้อเหนเงาคนนั่งยองๆเอามือกดหน้าอกมันไว้

พอมันพยายามจะดิ้น ไอ่เงานั้นก้อชะโงกหน้ามากระซิบข้างหูแล้วพูดว่า "มึงยังจะกล้าอีกเหรอ"

เท่านั้นแหละเพื่อนเรากระโดดผึงออกมาจากเตียงแล้วมานั่งห้องเรา

เราเลยอาสาไปดูที่ห้องมัน (ตอนแรกไม่รู้สาเหตที่มันถูกอำ) พอเปิดประตูห้องไปเท่านั้นแหละ รู้เลยว่าเพราะอาราย

รูปพระแก่ๆนั่นมองมาที่เรา น่ากลัวมาก

เรากับเพื่อนเลยวิ่งกลับห้องอย่างรวดเร็ว

พอไปถึงห้องก้อให้มันนอนเตียงชั้นบน

ตอนนั้นประมาณตี 3 ละ ง่วงทนไม่ไหวเลยขอนอนก่อน

ตื่นมาอีกทีก้อหกโมงครึ่งแล้ว

เหนไอ่เพื่อนคนนั้นไม่ตื่นเลยปลุกมัน

มันบอกว่าเมื่อคืนแทบไม่ได้หลับ เพราะหลังจากที่เราหลับไป

มันได้ยินเสียงพระสวดทั้งคืนเลย

หลังจากนั้นเราก้อสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ไปเหยียบห้องนั้นอีกเลย

 

 

มานึกถึงเรื่องนี้แล้วก้อกลัวเหมือนกัน

 

เพราะจองหอพักเดือนหน้านี้ เรากะจะจองหอหก

 

เหนรุ่นพี่ว่าเปนหอแพทย์

 

แต่ก้อกลัวชิบหายเหมือนกานวะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สวัสดีปีใหม่เมืองนะคร้าบบบบ...

 

วันที่12ก้อๆไปเอาหนังสือรุ่นที่โรงเรียนมาละ

 

เขียนถึงเราแรงจางๆๆ

 

แต่ก้อม่ายเปนราย คิดถึงเพื่อนๆ

 

วันเสา ก้อเป็นวันเน่า อยู่บ้านเฉยๆๆ เบื่อเหมือนกาน

 

วันนี้ก้อเป็นวันพญาวัน ไปดำหัวคนเฒ่าคนแก่มา

 

ได้บุญกันถ้วนหน้า

 

เสียดายเมื่อวานไม่ได้ไปขนทรายเข้าวัด เหอๆ

 

นี่กะว่าพุ่งนี้จะไปดูมะหมากะครอบครัว มะรุจาได้ดูรึป่าว

 

แต่น้องมุกมัน "ว้อน"

 

ก้อตามใจน้องสาวละกาน

 

อยากให้เปิดเทอมเรวๆจางเลย อย่างน้อยก้อจาได้เจอหน้าทั้งเพื่อนใหม่

 

และเพื่อนเก่าในคณะ

 

มะมีไรจาเล่าละ บายๆๆ

 

 

เฮ้อ..

 

ตั้งแต่ทำบล็อคของตัวเองมาก็พึ่งมาเป็นอย่างนี้ครั้งแรกนะนี่

 

เบื่อกับชีวิตตัวเองมากเลย

 

เศร้าจัง

 

มะรุทามมายอยู่ดีๆตัวเองเกิดอารมณ์เปลี่ยวขึ้นมาได้งายเนียะ

 

ก่อนที่จาคิดไปมากกว่านี้ ชื่อตรงหัวข้อนะไม่ใช่ว่าเราเหงาใจจนอยากได้แฟนขนาดน้านนะ

 

ก็แค่เกิดอารมณ์ "ง่อม" ขึ้นมาตะหงิดๆในใจ

 

อยากมานั่งคุยนั่งเล่นกะเพื่อนๆ แค่น้านแหละ

 

(แต่ถ้าเกิดครายสนใจจามาสมัครเป็นเพื่อน "รู้ใจ" ก็ไม่ว่ากานนะ เอิ้กๆ)

 

เฮ้อ ที่จิงมีความในใจอยากระบายออกมามากๆเลยอ่า

 

ทั้งดีและไม่ดี

 

ที่ผ่านๆมานะ เราเคยทำอะไรให้ใครเสียใจ ก็ขอโทดด้วยละกันนะ

 

สิ่งที่เราเสียมันไป ถึงแม้จะไม่ได้มันกลับคืนมา

 

แต่สิ่งๆนั้นไม่ว่าจะเป็นคนหรืออะไรก็ตาม

 

ก็ยังอยู่ในใจเสมอนะ

 

แก้ว ถ้ามันแตกแล้วก็คงกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้หรอก แต่เราก็จะพยายามรักษาแก้วใบอื่นๆให้ดีตลอดไป

 

จะรักษามิตรภาพดีๆของเพื่อนทุกคนนะ

 

บางคนต้องจากไปมหาลัยอื่น บางคนก็อยู่มหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ

 

แต่ใจเรายังเป็นหนึ่งเดียวเสมอ